In my opinion the only way to experience the vastness of Australia is by driving. There is one main highway on the continent: Highway 1, which is the longest national highway in the world. It circumnavigates the country, connecting all mainland capitals. If you've got time on your side and a car at your disposal, it is the ideal way to see most of the country.
Fortunately when I was in Australia last year, I had both. In order to complete my plans of circumnavigating Australia I had to do a lot of driving, including driving in some very remote parts. This is when it becomes fun for me. I don't like driving in crowded cities or on highways full of traffic, but I absolutely love road trips. I like not having a clue when or where you'll be sleeping at night, cooking simple food on stoves and watching sunsets. But most of all I like the freedom that comes with road trips, the ability to change your mind every second and to do whatever you want whenever you want. I'm addicted to it.
Showing posts with label road trip. Show all posts
Showing posts with label road trip. Show all posts
Friday, June 15, 2012
Thursday, June 9, 2011
Verslag roadtrip naar Monkey Mia
Hallo! 'k Ben weer terug. Deze keer met een verslagje van onze vijfdaagse roadtrip naar Monkey Mia.
Verleden maandag was het een verlofdag hier in Australië en Caroline kon enkele dagen extra verlof krijgen. Ideaal dus voor een uitstapke dachten we.
Zaterdag
's Namiddags vertrokken richting het noorden. Onderweg uiteraard gestopt bij de Pinnacles Desert in Nambung National Park. De Pinnacles zijn duizenden pilaren van limestone, verspreid over een landschap dat een beetje buitenaards aandoet. Wij waren daar juist voor zonsondergang, wat het effect nog versterkte.
Nadien verdergereden naar Geraldton. We hadden daar niets op voorhand geboekt, omdat we vrij gerust waren dat we wel iets zouden vinden. Niet dus... We kwamen later dan gepland aan in Geraldton, met als gevolg dat de recepties van alle hostels, motels en hotels gesloten waren. Beetje paniek dus, want we wilden natuurlijk niet in de auto slapen. Toch blijven rondrijden en zoeken en uiteindelijk hebben we nog een bed & breakfast gevonden. Achteraf gezien echt een serieuze meevaller, want anders had ons tripke toch wel vrij negatief begonnen.
Zondag
's Morgens na een supergoed ontbijt vertrokken richting Shark Bay. De eerste stop onderweg was Hamelin Pool. Dat is een van weinige plaatsen in de wereld waar je stromatolieten kunt zien. Stromatolieten zijn eigenlijk niets meer dan rotsen onder water. Het speciale en wonderbaarlijke is echter dat ze gemaakt worden door microben die identiek zijn aan organismen die 3500 miljoen jaar geleden ook al bestonden! Het zijn dus met andere woorden levende fossielen. Ook de invloed die deze organismen gehad hebben op de evolutie van alle planten en dieren op aarde is ongelofelijk. Ze waren 2900 miljoen jaar lang de enige organismen op aarde en door het feit dat ze koolstofdioxide verbruiken en zuurstof uitstoten zijn ze verantwoordelijk voor het creeren van de huidige atmosfeer.
De tweede tussenstop was Shell Beach, zoals de naam doet vermoeden een strand bestaande uit alleen maar schelpen, soms wel tien meter diep.
Daarna voortgereden naar Denham, waar we deze keer wel een kamer hadden geboekt.
Maandag
Na weer een geweldig ontbijt naar Monkey Mia, bekend om zijn dolfijnen die aan het strand komen eten, vertrokken. We waren nog op tijd om ze ook te kunnen zien.
's Namiddags een vlucht over Shark Bay geboekt. Een woord: zalig! Dat was misschien wel het geweldigste dat ik tot nu toe in Australie gedaan heb, echt prachtig! Nadien een zeekayak gehuurd en een uurtje gekayakt in de oceaan.
Nadien de avond gevuld in de Monkey Bar van het hostel. Het hostel in Monkey Mia is ook veruit het beste waar ik ooit verbleven heb, steekt echt met kop en schouders boven alle andere uit.
Dinsdag
De voormiddag in Monkey Mia doorgebracht met dolfijnen kijken, ontbijten op minder dan tien meter van de oceaan en een tochtje op een kameel over het strand.
Tegen de middag naar Kalbarri vertrokken. Onderweg gestopt bij een paar lookouts in Kalbarri National Park en 's avonds genoten van de zonsondergang op Red Bluff Beach in Kalbarri.
Woensdag
De terugrit naar Perth. Onderweg nog enkele korte tussenstopjes gehouden: Pink Lake in Port Gregory, Oakabella Homestead (een zogezegd spookhuis, maar was weinig van te merken) en om te kijken naar de zonsondergang in de outback.
's Avonds aangekomen in het hostel in Perth, nog een filmpje gekeken en moe maar voldaan in ons bed gekropen.
Ik heb ook weer schandalig veel foto's genomen. Die kan je hier vinden. Geniet ervan!
Verleden maandag was het een verlofdag hier in Australië en Caroline kon enkele dagen extra verlof krijgen. Ideaal dus voor een uitstapke dachten we.
Zaterdag
's Namiddags vertrokken richting het noorden. Onderweg uiteraard gestopt bij de Pinnacles Desert in Nambung National Park. De Pinnacles zijn duizenden pilaren van limestone, verspreid over een landschap dat een beetje buitenaards aandoet. Wij waren daar juist voor zonsondergang, wat het effect nog versterkte.
Nadien verdergereden naar Geraldton. We hadden daar niets op voorhand geboekt, omdat we vrij gerust waren dat we wel iets zouden vinden. Niet dus... We kwamen later dan gepland aan in Geraldton, met als gevolg dat de recepties van alle hostels, motels en hotels gesloten waren. Beetje paniek dus, want we wilden natuurlijk niet in de auto slapen. Toch blijven rondrijden en zoeken en uiteindelijk hebben we nog een bed & breakfast gevonden. Achteraf gezien echt een serieuze meevaller, want anders had ons tripke toch wel vrij negatief begonnen.
Zondag
's Morgens na een supergoed ontbijt vertrokken richting Shark Bay. De eerste stop onderweg was Hamelin Pool. Dat is een van weinige plaatsen in de wereld waar je stromatolieten kunt zien. Stromatolieten zijn eigenlijk niets meer dan rotsen onder water. Het speciale en wonderbaarlijke is echter dat ze gemaakt worden door microben die identiek zijn aan organismen die 3500 miljoen jaar geleden ook al bestonden! Het zijn dus met andere woorden levende fossielen. Ook de invloed die deze organismen gehad hebben op de evolutie van alle planten en dieren op aarde is ongelofelijk. Ze waren 2900 miljoen jaar lang de enige organismen op aarde en door het feit dat ze koolstofdioxide verbruiken en zuurstof uitstoten zijn ze verantwoordelijk voor het creeren van de huidige atmosfeer.
De tweede tussenstop was Shell Beach, zoals de naam doet vermoeden een strand bestaande uit alleen maar schelpen, soms wel tien meter diep.
Daarna voortgereden naar Denham, waar we deze keer wel een kamer hadden geboekt.
Maandag
Na weer een geweldig ontbijt naar Monkey Mia, bekend om zijn dolfijnen die aan het strand komen eten, vertrokken. We waren nog op tijd om ze ook te kunnen zien.
's Namiddags een vlucht over Shark Bay geboekt. Een woord: zalig! Dat was misschien wel het geweldigste dat ik tot nu toe in Australie gedaan heb, echt prachtig! Nadien een zeekayak gehuurd en een uurtje gekayakt in de oceaan.
Nadien de avond gevuld in de Monkey Bar van het hostel. Het hostel in Monkey Mia is ook veruit het beste waar ik ooit verbleven heb, steekt echt met kop en schouders boven alle andere uit.
Dinsdag
De voormiddag in Monkey Mia doorgebracht met dolfijnen kijken, ontbijten op minder dan tien meter van de oceaan en een tochtje op een kameel over het strand.
Tegen de middag naar Kalbarri vertrokken. Onderweg gestopt bij een paar lookouts in Kalbarri National Park en 's avonds genoten van de zonsondergang op Red Bluff Beach in Kalbarri.
Woensdag
De terugrit naar Perth. Onderweg nog enkele korte tussenstopjes gehouden: Pink Lake in Port Gregory, Oakabella Homestead (een zogezegd spookhuis, maar was weinig van te merken) en om te kijken naar de zonsondergang in de outback.
's Avonds aangekomen in het hostel in Perth, nog een filmpje gekeken en moe maar voldaan in ons bed gekropen.
Ik heb ook weer schandalig veel foto's genomen. Die kan je hier vinden. Geniet ervan!
Wednesday, February 23, 2011
Nullarbor en Kalgoorlie
Creedence Clearwater Revival is de ultieme road tripmuziek!
Zo, met die mededeling wil 'k toch wel even zeggen dat de rit door de Nullarbor een klein succesje was.
Op de belachelijk dure brandstofprijzen na was het wel compleet anders dan ik eerst gedacht had. De afstanden tussen roadhouses en dorpjes waren korter, er waren veel plaatsen om te stoppen en het weer was absoluut niet zo warm als verwacht. Normaal gezien is de gemiddelde dagtemperatuur in de zomer 40 graden, maar ik had meestal bewolking, wind en frisse temperaturen.
'k Had ook verwacht dat het een rit door de outback/woestijn zou zijn, maar dat was het ook niet. 't Was eerder een tripje door de bush, weliswaar met geen, of toch verwaarloosbaar weinig, bomen (maar er staan er wel degelijk enkelen...).
'k Zal hier ook even kort het verschil tussen de outback en de bush proberen uit te leggen. Soms is het moeilijk te bepalen waar het nu outback dan wel bush is. Australië kan qua klimaat, de tropische zone in het noorden buiten beschouwing gelaten, grofweg ingedeeld worden in drie delen (cirkels): gematigd met vruchtbare landbouwgrond, bush en outback. De buitenste cirkel bevindt zich aan de kusten en is de vruchtbare grond. Enkele tientallen kilometers landinwaarts verandert vrij snel dit in bush: dunner bevolkt, warmer, droger en met veel soorten struiken, bomen en dieren. Nog verder landinwaarts gaat de bush over in de outback, met zijn bekende rode grond en blauwe lucht. Hier woont, behalve boeren op gigantische boerderijen en in ruige outbackdorpjes, niemand. Zo kan je enkele duizenden kilometers verder gaan tot dat je aan de andere kant van Australië terug in de bush en nadien aan de kust uitkomt...
Nullarbor
Zo, met die mededeling wil 'k toch wel even zeggen dat de rit door de Nullarbor een klein succesje was.
Op de belachelijk dure brandstofprijzen na was het wel compleet anders dan ik eerst gedacht had. De afstanden tussen roadhouses en dorpjes waren korter, er waren veel plaatsen om te stoppen en het weer was absoluut niet zo warm als verwacht. Normaal gezien is de gemiddelde dagtemperatuur in de zomer 40 graden, maar ik had meestal bewolking, wind en frisse temperaturen.
'k Had ook verwacht dat het een rit door de outback/woestijn zou zijn, maar dat was het ook niet. 't Was eerder een tripje door de bush, weliswaar met geen, of toch verwaarloosbaar weinig, bomen (maar er staan er wel degelijk enkelen...).
'k Zal hier ook even kort het verschil tussen de outback en de bush proberen uit te leggen. Soms is het moeilijk te bepalen waar het nu outback dan wel bush is. Australië kan qua klimaat, de tropische zone in het noorden buiten beschouwing gelaten, grofweg ingedeeld worden in drie delen (cirkels): gematigd met vruchtbare landbouwgrond, bush en outback. De buitenste cirkel bevindt zich aan de kusten en is de vruchtbare grond. Enkele tientallen kilometers landinwaarts verandert vrij snel dit in bush: dunner bevolkt, warmer, droger en met veel soorten struiken, bomen en dieren. Nog verder landinwaarts gaat de bush over in de outback, met zijn bekende rode grond en blauwe lucht. Hier woont, behalve boeren op gigantische boerderijen en in ruige outbackdorpjes, niemand. Zo kan je enkele duizenden kilometers verder gaan tot dat je aan de andere kant van Australië terug in de bush en nadien aan de kust uitkomt...
En zo ging het nog uren en kilometers door...
Great Australian Bight
Nullarbor
Nu zit ik ondertussen in Kalgoorlie, omgeven door het grootste gematigd woud ter wereld. Er leven hier meer dan 150 (!) verschillende eucalyptussoorten. Kalgoorlie heeft de grootste goudmijn van Australië. Het gebied hier wordt ook niet voor niets de Golden Outback genoemd. 'k Zal hier waarschijnlijk blijven tot zaterdagavond. Nadien trek ik verder naar het zuiden en dan dwars door de Wheatbelt richting Fremantle voor het Soundwavefestival begin maart. Daarna is het terug tijd om een maandje te werken, dit zal normaal gezien gebeuren in de buurt van Margaret River, een ander belangrijk wijngebied in Oz.
Foto's van de Nullarbor en die van de Golden Outback.
`k Heb ook nog enkele filmpjes van de Great Ocean Road, Grampians en Coorong geupload. Die staan in mijn eerste post vanuit Adelaide.
Foto's van de Nullarbor en die van de Golden Outback.
`k Heb ook nog enkele filmpjes van de Great Ocean Road, Grampians en Coorong geupload. Die staan in mijn eerste post vanuit Adelaide.
Wednesday, February 9, 2011
Adelaide
'k Heb gehoord dat Australië nogal regelmatig in het nieuws komt ginder in Europa. En terecht, qua weer maken ze hier een verschrikkelijk jaar mee. Ik moet wel zeggen, als ik geen kranten of internet had, zou ik totaal niks merken van al die toestanden. 'k Heb er zelf namelijk nog totaal niets van gezien. Mijn oorspronkelijke plan was om met het goede weer mee te reizen en dat lukt vrij goed tot nu toe. Ik hoop dat dat zo blijft.
Ondertussen zit ik al enkele dagen in Adelaide. Die heb ik hier doorgebracht met hoofdzakelijk saaie, maar noodzakelijke dingen.
Ondertussen zit ik al enkele dagen in Adelaide. Die heb ik hier doorgebracht met hoofdzakelijk saaie, maar noodzakelijke dingen.
Gisteren ben ik mijn nieuwe rego voor de auto gaan regelen. Was uiteindelijk een pak goedkoper dan ik eerst verwachtte en dus een serieuze meevaller! Dat heb ik dan ook gepast gevierd met een bezoekske aan het Belgian beer café hier in Adelaide. Zalig om nog eens een Duveltje en Leffe te kunnen drinken! 't Is daar ook echt op en top Belgisch, inclusief Kuifje, truitjes van Omega-Pharma tegen de muur en mosselen met frieten.
Vandaag heb ik een afspraak gemaakt bij een garagist voor een service van mijn auto morgenvroeg. Ondertussen zit ik al een stuk over de 10 000km en ik wil hem piekfijn in orde hebben tegen dat ik binnen een kleine twee weken de Nullarbor oversteek (en dat is echt geen lachertje, om het met een understatement te zeggen). 'k Hoop dat ook die kosten meevallen, maar dat zou geen probleem mogen zijn.
'k Heb juist ook een aanvraag gedaan om de datum van mijn terugvlucht te wijzigen (die stond namelijk gepland op 1 april, veeel te vroeg). Een precieze datum kan ik nog niet geven, maar normaal gezien zal dat zijn rond eind juli/begin augustus.
Over de roadtrip van vorige week (Great Ocean Road, Grampians en Coorong) kan ik kort zijn: super! Voor degenen die ze nog niet zouden gevonden hebben, de foto's staan hier.
Ik kan nu ook een klein voorbeeldje geven van de ongelofelijke gastvrijheid van de mensen hier in Australië: vorige donderdag werden we uitgenodigd om te komen avondeten bij een Duits koppel in Horsham. De dag voordien (in de Grampians) hadden we ze onze hulp aangeboden toen ze met hun auto in de gracht waren gesukkeld. Met mijn auto was het onmogelijk om die eruit te trekken, maar ze waren ons wel heel dankbaar omdat we het wilden proberen. Met een gratis driegangendiner als gevolg dus. Zalig om nog eens zo 'uitgebreid' te kunnen eten! Gewoonlijk is het leven op noodles, pasta en rijst...
Ook mijn ticket voor het Soundwave Festival op 7 maart in Perth is vandaag aangekomen. Weer iets om naar uit te kijken, de lineup is dan ook om duimen en vingers van af te likken!
Tot binnen een paar dagen!
UPDATE: filmpjes!
Great Ocean Road
Gekke koala in Kennett River
London Bridge
Halls Gap vanaf Boronia Peak, Grampians NP
Beklimming van Mt Stapylton
Coorong NP
Tuesday, January 25, 2011
Verslag Tasmanië
Hi folks!
Ondertussen zit ik dus terug in Melbourne, na twee geweldige weken in Tasmanië. Ik kan alleen maar zeggen: Tassie rocks! Verbijsterend mooie natuur, supervriendelijke mensen en bovenal, totaal niet toeristisch. Het is eigenlijk onbegrijpelijk dat zoveel mensen Tasmanië gewoon overslaan. Als je eender welk nationaal park uit Tasmanië neemt en bijvoorbeeld in Europa of Amerika zou leggen, zouden er elke dag duizenden toeristen rondlopen... Er zouden eetkraampjes, McDonaldsen, pretparken en weet ik wat nog allemaal staan, alles waar geld mee te verdienen valt. Dat is hier dus absoluut niet het geval. Echt, alle lof daarvoor!
Twee weken is een (relatief) lange tijd om samen te vatten, dus zal ik hier proberen een duidelijk chronologisch verslagje, met soms wat meer informatie, neer te zetten. 'k Heb ook schandalig veel foto`s en filmpjes. Enjoy!
Maandag-dinsdag:
Bezoek aan Launceston, Cataract Gorge, Tamar Valley, St Columba Falls en de Bay of Fires aan de noordoostkust. De dag begon maandag vrij goed met warm weer, maar toch al met wat bewolking, die achteraf bekeken een voorproefje was van wat er de volgende dagen zou volgen.
Woensdag:
De bedoeling was om naar Freycinet National Park te gaan. Daar aangekomen voorspelde het weerbericht niet veel goeds, regen, regen en nog eens regen tot en met vrijdagnacht. De beslissing om verder te rijden naar Hobart was dus snel gemaakt.
Donderdag:
In Hobart de dag doorgebracht met een verkenning van de stad (aan de hand van een wandeling in de Lonely Planet, kan soms echt behulpzaam zijn). Hobart is de hoofdstad van Tasmaniê, maar het voelt echt totaal niet aan als een stad, laat staan een hoofdstad van een staat. Er is niks te bespeuren wat ook maar doet denken aan een flatgebouw. Uiteraard is er wel wat hoogbouw, maar dat is niks vergeleken met Melbourne of Sydney. Eigenlijk is Hobart een uit de kluiten gewassen vissersstadje. Zalig!
's Avonds in het hostel al direct een hoop volk leren kennen. Dat gaat hier zo vlot, ik verbaas me er nog altijd over. We hadden al vlug een kliekje om vrijdags een uitstapje te doen naar Port Arthur, de oude gevangenis van Tasmanië. Hoe mooi en rustgevend Tasmanië nu ook is, de geschiedenis erachter is ongelofelijk gruwelijk. 'k Zal er hier wel niet dieper op ingaan, iedereen die iets meer wil weten kan altijd het internet raadplegen...
Vrijdag:
Vrijdags, tijdens een miezerige, regenachtige dag, dus naar Port Arthur geweest. Behoorlijk indrukwekkend was dat. De inkomprijs was normaal gezien 32 dollar, maar we zijn er toch in geslaagd om gratis binnen te raken.
Oorspronkelijk was Port Arthur een concentratiekamp, iedereen die iets mispeuterd had in Engeland (een appel stelen was genoeg) werd naar hier (of Sydney) gebracht en moest dwangarbeid verrichten. Eerst werden de gevangenen gedeporteerd naar Amerika, maar na de verloren burgeroorlog daar moesten de Engelsen op zoek naar een andere plaats, Australië dus. Niet iedereen weet het, maar Australie is dus eigenlijk begonnen als concentratiekamp. Die bestonden dus al voordat Hitler meer dan 100 jaar later hetzelfde idee kreeg, weliswaar met totaal andere bedoelingen.
Zaterdag:
Zondag:
Maandag:
's Morgens terug aan de auto aangekomen na een twee uur lange beklimming van The Hazards, geen lachertje met een overvolle rugzak. Daarna vertrokken richting Mount Field NP.
Dinsdag:
Enkele wandelingen gemaakt in Mount Field NP, weeral prachtig! En tegen de avond richting Lake St Clair vertrokken.
Woensdag:
Donderdag:
Een rustig dagje, met een bezoek aan de bibliotheek om alle batterijen weer op te laden en de rit naar Cradle Mountain.
Vrijdag:
Zaterdag:
Laatste dag in Tasmanië doorgebracht met een ritje langs de noordkust. Naar The Nut en Fossil Bluff geweest, wat alweer spectaculaire uitzichten opleverde. Op Fossil Bluff is het eerste fossiel van een buideldier ooit opgegraven, op zich niets spectaculairs, maar ik wou er toch eens een kijkje gaan nemen.
's Avonds twee fantastische weken in Tassie afgesloten met fish and chips op het strand en daarna richting Devonport en Melbourne!
Ondertussen zit ik dus terug in Melbourne, na twee geweldige weken in Tasmanië. Ik kan alleen maar zeggen: Tassie rocks! Verbijsterend mooie natuur, supervriendelijke mensen en bovenal, totaal niet toeristisch. Het is eigenlijk onbegrijpelijk dat zoveel mensen Tasmanië gewoon overslaan. Als je eender welk nationaal park uit Tasmanië neemt en bijvoorbeeld in Europa of Amerika zou leggen, zouden er elke dag duizenden toeristen rondlopen... Er zouden eetkraampjes, McDonaldsen, pretparken en weet ik wat nog allemaal staan, alles waar geld mee te verdienen valt. Dat is hier dus absoluut niet het geval. Echt, alle lof daarvoor!
Twee weken is een (relatief) lange tijd om samen te vatten, dus zal ik hier proberen een duidelijk chronologisch verslagje, met soms wat meer informatie, neer te zetten. 'k Heb ook schandalig veel foto`s en filmpjes. Enjoy!
Maandag-dinsdag:
Bezoek aan Launceston, Cataract Gorge, Tamar Valley, St Columba Falls en de Bay of Fires aan de noordoostkust. De dag begon maandag vrij goed met warm weer, maar toch al met wat bewolking, die achteraf bekeken een voorproefje was van wat er de volgende dagen zou volgen.
Woensdag:
De bedoeling was om naar Freycinet National Park te gaan. Daar aangekomen voorspelde het weerbericht niet veel goeds, regen, regen en nog eens regen tot en met vrijdagnacht. De beslissing om verder te rijden naar Hobart was dus snel gemaakt.
Donderdag:
In Hobart de dag doorgebracht met een verkenning van de stad (aan de hand van een wandeling in de Lonely Planet, kan soms echt behulpzaam zijn). Hobart is de hoofdstad van Tasmaniê, maar het voelt echt totaal niet aan als een stad, laat staan een hoofdstad van een staat. Er is niks te bespeuren wat ook maar doet denken aan een flatgebouw. Uiteraard is er wel wat hoogbouw, maar dat is niks vergeleken met Melbourne of Sydney. Eigenlijk is Hobart een uit de kluiten gewassen vissersstadje. Zalig!
's Avonds in het hostel al direct een hoop volk leren kennen. Dat gaat hier zo vlot, ik verbaas me er nog altijd over. We hadden al vlug een kliekje om vrijdags een uitstapje te doen naar Port Arthur, de oude gevangenis van Tasmanië. Hoe mooi en rustgevend Tasmanië nu ook is, de geschiedenis erachter is ongelofelijk gruwelijk. 'k Zal er hier wel niet dieper op ingaan, iedereen die iets meer wil weten kan altijd het internet raadplegen...
Vrijdag:
Vrijdags, tijdens een miezerige, regenachtige dag, dus naar Port Arthur geweest. Behoorlijk indrukwekkend was dat. De inkomprijs was normaal gezien 32 dollar, maar we zijn er toch in geslaagd om gratis binnen te raken.
Oorspronkelijk was Port Arthur een concentratiekamp, iedereen die iets mispeuterd had in Engeland (een appel stelen was genoeg) werd naar hier (of Sydney) gebracht en moest dwangarbeid verrichten. Eerst werden de gevangenen gedeporteerd naar Amerika, maar na de verloren burgeroorlog daar moesten de Engelsen op zoek naar een andere plaats, Australië dus. Niet iedereen weet het, maar Australie is dus eigenlijk begonnen als concentratiekamp. Die bestonden dus al voordat Hitler meer dan 100 jaar later hetzelfde idee kreeg, weliswaar met totaal andere bedoelingen.
's Avonds op het terras aan het hostel nog een gezellige, lange avond gehad met de nodige wijn ('goon'). Goon is hier de naam voor de bekende zakken witte of rode wijn. Nu, het percentage daarvan dat ook effectief wijn is, laat ik even in het midden. Het wordt namelijk gemaakt 'with the aid of milk, eggs, fish and nuts'. Qua smaak is het daarentegen niet zo slecht als deze beschrijving doet vermoeden en het is spotgoedkoop, maar het resultaat is meestal wel dat je de volgende morgen zoveel mogelijk water op een zo kort mogelijk tijd wil drinken, en een vreemd gebons in het kopke...
Port Arthur
Zaterdagmorgen met den hoop naar Salamanca Market geweest, een supergrote openluchtmarkt aan de haven van Hobart. Daar nog wat goedkope boeken op de kop kunnen tikken (alledrie de Lord of the Ringsboeken voor amper 9 dollar!), altijd handig voor op het strand of zo...
's Namiddags vertrokken richting Freycinet, het weer was ondertussen stralend.
Richting Freycinet NP
In de voormiddag op het strand gelegen en 's namiddags een hike gedaan (een dikke 5 uur wandelen) door Freycinet NP. Superschoon! Azuurblauwe stranden en lucht, totaal geen volk (op wat toch echt één van de mooiste stranden ter wereld moet zijn) en echt overal wilde dieren. Vooral possums, die komen 's nachts naar de camping op zoek naar voedsel. Totaal onschuldige, zelfs schattige, dieren, maar omdat we gewoon in de openlucht sliepen, was het even wennen aan al die dieren rondom. 's Nachts ben ik op een gegeven moment zelfs wakker geworden omdat er een possum op mijn benen lag te slapen! 'k Heb in het midden van de nacht ook ongeveer een uur lang gewoon naar de lucht liggen kijken. Ontelbaar veel sterren, volle maan en een overduidelijk zichtbare melkweg, onbeschrijfelijk eigenlijk.
Wineglass Bay
Wineglass Bay
Coles Bay
Hazards Beach Track
Dolfijnen (of kleine walvissen?) in Wineglass Bay
's Morgens terug aan de auto aangekomen na een twee uur lange beklimming van The Hazards, geen lachertje met een overvolle rugzak. Daarna vertrokken richting Mount Field NP.
Dinsdag:
Enkele wandelingen gemaakt in Mount Field NP, weeral prachtig! En tegen de avond richting Lake St Clair vertrokken.
Echidna in Mount Field NP
Pandani Grove Nature Walk
's Morgens was het wat regenachting, maar desondanks toch vertrokken voor weer een stevige wandeling door Cradle Mountain - Lake St Clair NP. Echt, op de meest onverwachte momenten kom je landschappen en uitzichten tegen die je je echt niet kan inbeelden. Zo divers en gevarieerd, abnormaal, maar gewoon adembenemend. Tegen de middag was het opgeklaard en de zon en blauwe lucht waren weer van de partij.
's Avonds richting Ocean Beach gereden, aan de westkust. Dit was een tip van David, de Duitser, die we in Hobart hadden ontmoet en die ook mee naar Port Arthur geweest is. Daar gebarbecued en genoten van de zonsondergang op het strand. Dat moet ook de meest indrukwekkende zonsondergang geweest zijn die ik ooit gezien heb.
Dove Lake Circuit, Lake St Clair
Lake St Clair
Richting westkust door het machtige Franklin-Gorden Wild Rivers NP
Zonsondergang op Ocean Beach
Een rustig dagje, met een bezoek aan de bibliotheek om alle batterijen weer op te laden en de rit naar Cradle Mountain.
Vrijdag:
Het weer was 's morgens weer belachelijk regenachtig, maar toch weer vertrokken voor een wandeling. 't Is hier 's morgens over het algemeen altijd bewolkt, maar na enkele uren klaart het meestal op. Cradle Mountain was ook weer serieus indrukwekkend. Vanaf hier vertrekt ook de Overland Track, een wandeling van een 88tal kilometer naar Lake St Clair. Die staat vanaf nu ook zeker op mijn verlanglijstje!
's Namiddags richting noordkust gereden en daar vroeger aangekomen dan verwacht. Bezoekje gebracht aan Table Cape, een restant van een vroegere vulkaan.
Cradle Mountain, 's morgens
Cradle Mountain, 's namiddags
Uitzicht vanaf Table Cape
Laatste dag in Tasmanië doorgebracht met een ritje langs de noordkust. Naar The Nut en Fossil Bluff geweest, wat alweer spectaculaire uitzichten opleverde. Op Fossil Bluff is het eerste fossiel van een buideldier ooit opgegraven, op zich niets spectaculairs, maar ik wou er toch eens een kijkje gaan nemen.
's Avonds twee fantastische weken in Tassie afgesloten met fish and chips op het strand en daarna richting Devonport en Melbourne!
Uitzicht vanaf The Nut
Uiteindelijk is het echt een serieus lange post geworden, maar nu is iedereen wel terug op de hoogte.
Tasmanië heeft ook wat last gehad van overstromingen, maar dat was alleen het noordoosten. Daar was ik tijdens de eerste paar dagen, toen er ook al heel wat bewolking en regen was, maar dat stelde niets voor vergeleken met wat er nog moest komen. Geluk dus dat ik daar al weg was toen het echt begon te regenen. De laatste week is het weer wel gewoon schitterend geweest.
Om het hoofdstuk Tasmanië af te sluiten, kan ik alleen maar zeggen: ga erheen, 't is fantastisch!
Ondertussen ben ik nu al twee namiddagen en in totaal misschien wel zeven uur bezig geweest met mijn blog, foto's en filmpjes. Nu heb ik dus wel goesting om iets anders te gaan doen.
Morgen is het bijvoorbeeld Australia Day, de nationale feestdag die gepaard gaat met barbecues, picnics en gezellig samenzijn (pintjes pakken met andere woorden). Voor donderdag heb ik nog tickets te pakken kunnen krijgen voor de Australian Open. Donderdag, dat zijn de twee halve finales van de vrouwen! 'k Hoop echt dat Clijsters er dan nog bij is.
Zaterdag ben ik al terug weg uit Melbourne, richting Great Ocean Road en South Australia.
Zo, dit was het wel zo ongeveer. Geniet van de vele foto's en tot de volgende!
Wednesday, January 5, 2011
Cruisin' the Olympic Way
Hier ben ik weer! Ik heb een bibliotheek met gratis internet gevonden in Wagga Wagga.
Maandag ben ik mijn rit begonnen via Bells Line of Road, de most scenic route (ik weet zelfs niet hoe ik dat in het Nederlands kan zeggen, hoe erg is dat?) door de Blue Mountains, maar door de regen en mist heb ik spijtig genoeg niet veel van de uitzichten kunnen zien.
Nadien kwan ik aan in Bathurst waar zich een museum bevond dat ik absoluut moest zien. Het bevat de internationaal geprezen mineralencollectie van Sommerville en het enige complete skelet van een Tyrannosaurus rex in Australie. Tot mijn verbazing was het museum geen enorm gebouw, maar een oud schooltje. Het had een klein beetje weg van de oude school in Larum... Voor de rest waren er ook meer dan 6000 fossielen van alle periodes in de aardse geschiedenis te zien. Gewoon geweldig!
POW camp site
Maandag ben ik mijn rit begonnen via Bells Line of Road, de most scenic route (ik weet zelfs niet hoe ik dat in het Nederlands kan zeggen, hoe erg is dat?) door de Blue Mountains, maar door de regen en mist heb ik spijtig genoeg niet veel van de uitzichten kunnen zien.
Nadien kwan ik aan in Bathurst waar zich een museum bevond dat ik absoluut moest zien. Het bevat de internationaal geprezen mineralencollectie van Sommerville en het enige complete skelet van een Tyrannosaurus rex in Australie. Tot mijn verbazing was het museum geen enorm gebouw, maar een oud schooltje. Het had een klein beetje weg van de oude school in Larum... Voor de rest waren er ook meer dan 6000 fossielen van alle periodes in de aardse geschiedenis te zien. Gewoon geweldig!
T. rex-skelet
Gisteren ben 'k dan doorgereden naar Cowra, winnaar van verschillende prijzen, zoals voor de meeste propere stad van NSW, de meest vriendelijke, de meest gastvrije,... en de plaats waar tijdens WOII 's nachts meer dan 1000 Japanse krijgsgevangenen hebben proberen te ontsnappen uit een Prisoner of War (POW) camp. Resultaat: 231 Japanse doden en 4 Australische. Het POW camp bevatte ook Italiaanse soldaten, maar die hadden al snel door dat ze hier op een veel betere plaats zaten dan aan de frontlinie. Het verschil met de Japanse soldaten was dat die zich houden aan de Bushido code van militaire eer die voorschrijft dat je beter sterft in een gevecht dan een nobody te worden in gevangenschap (vandaar ook kamikazepiloten...).
Zoals meestal ben ik hier ook eerst het Visitor Centre binnengestapt voor wat informatie. Daar werd aan de hand van een perfect hologram uitgelegd wat uit die nacht juist gebeurt is, vrij indrukwekkend.
Hologram in het Visitor Centre (kort fragmentje, want het duurde 10 minuten)
Daarna heb ik een ritje gemaakt langs alle belangrijke historische plaatsen. Te beginnen bij de World Peace Bell van Cowra. Er zijn er drie van in de wereld, de andere twee hangen in het UN-hoofdkwartier in New York en in Tokyo. Deze klok is gemaakt van medailles van Australische soldaten.
Iets anders dat echt de moeite waard was, was de Japanse tuin, de grootste van het zuidelijk halfrond. Nadien nog in de bakkende zon de site bezocht waar het POW camp gelegen was en het oorlogskerkhof.
Iets anders dat echt de moeite waard was, was de Japanse tuin, de grootste van het zuidelijk halfrond. Nadien nog in de bakkende zon de site bezocht waar het POW camp gelegen was en het oorlogskerkhof.
POW camp site
Vandaag heb ik dus mijn dag doorgebracht in Junee (zie mijn vorige post deze voormiddag). Geweldig mooi stadje, prachtige oude gebouwen, zie de foto`s!
Hier ben ik ook naar Monte Cristo Homestead geweest, een koloniale mansion gebouwd in 1884 in Victoriaanse stijl. Het wordt verondersteld om een `haunted mansion` te zijn, blijkbaar dwalen de geesten van de vroegere bewoners er nog altijd rond. Het huis is echter wereldberoemd om die reden, het is al onderwerp geweest van vele boeken en tv-programma`s in Australia en Amerika, dus bijgevolg ook in de rest van de wereld. `k Moet wel zeggen, er hangt een rare sfeer als je alleen door het huis wandelt. Ik heb normaal niet zo snel schrik, maar daar had ik toch niet voor m`n plezier `s nachts rondgewandeld... Ik hoorde nu al overal geluiden!
Het huis op zich was wel gewoonweg schitterend, misschien wel het mooiste huis dat ik ooit al gezien heb. Echt magnifiek schoon.
Dining Room in the Mansion of Monte Cristo
Nadien ben ik nog naar het Railway Roundhouse geweest. Junee is/was zowat het centrum van het treinverkeer hier in Australia, dus vandaar. Dat was een gigantisch groot, rond gebouw waar ze treinen repareren en waar ze hele treinen ook gewoon kunnen omdraaien (dus zodat de achterkant de voorkant wordt en vice versa). Enorm! `k Ben er wel niet binnengegaan, want dat kon alleen na betaling en met een gids. Had ik dus geen zin in.
Nu zit ik in Wagga Wagga. `k Weet nog niet precies wat ik hier morgen ga doen. Misschien enkele (gratis) musea, of de Botanic Gardens, of zwemmen bij de rivier, of gewoon helemaal niks en verderrijden, maar `k ga nu al wel zeker een plekje zoeken om eten te maken en te slapen.
Tot de volgende!
Meer foto`s hier!
Ah ja, ik hoorde een paar uur geleden tijdens de hoofdpunten van het nieuws dat Clijsters is aangekomen in Australie. Blijkbaar vinden ze dat hier dus belangrijk nieuws. `k Hoop natuurlijk ook wel dat ze hier over een paar weken de rest naar huis speelt zodat ik ons Kim de Australian Open kan zien winnen!
Hills, villages and sunshine!
Ik ben nu dus terug op weg naar Shepparton, maar niet nog eens via de autosnelweg. Deze keer heb ik geopteerd voor de veel rustigere country roads, eerst de Bells Line of Road door de Blue Mountains en nu de Olympic Way door de Great Dividing Range. Twee prachtige wegen van het ene dorpje naar het andere, met daartussen golvende heuvels met akkers, velden of grasvlakten met eucalyptussen.
Nu zit ik in Junee, een dorpje met een 1200 inwoners en met verbazingwekkend veel schitterende oude gebouwen. In eigenlijk alle dorpen in deze streek staan hopen huizen die minstens 100-150 jaar oud zijn. Dit was namelijk het eerste inlandse gebied dat bevolkt werd in Australië, nadat het eindelijk gelukt was om de Blue Mountains over te steken.
Meer tijd heb ik niet om meer achtergrondinformatie te geven over de streek en dorpjes, maar dat komt nog wel als ik in Albury ben (gratis internet ginder!).
Voor de foto's: Sydney-Shepparton
PS: `k Heb vernomen dat er in Belgie op `t nieuws heel wat te doen is rond de overstromingen hier. Wel, daar heb ik hier totaal geen last van. De temperaturen liggen hier rond de 32-35 graden! Maandag heb ik wel eventjes in een zotte stortbui gezeten in Bathurst (waar het dak van een cinema is ingestort, zoals blijkbaar in het nieuws vermeld is), maar buiten dat merk ik hier niets van slecht weer. Rockhampton, Queensland ligt dan ook meer dan 1000 kilometer noordelijker. Als er in Spanje overstromingen zijn, hebben we daar in Belgie ook geen last van, niet waar?
Nu zit ik in Junee, een dorpje met een 1200 inwoners en met verbazingwekkend veel schitterende oude gebouwen. In eigenlijk alle dorpen in deze streek staan hopen huizen die minstens 100-150 jaar oud zijn. Dit was namelijk het eerste inlandse gebied dat bevolkt werd in Australië, nadat het eindelijk gelukt was om de Blue Mountains over te steken.
Meer tijd heb ik niet om meer achtergrondinformatie te geven over de streek en dorpjes, maar dat komt nog wel als ik in Albury ben (gratis internet ginder!).
Voor de foto's: Sydney-Shepparton
PS: `k Heb vernomen dat er in Belgie op `t nieuws heel wat te doen is rond de overstromingen hier. Wel, daar heb ik hier totaal geen last van. De temperaturen liggen hier rond de 32-35 graden! Maandag heb ik wel eventjes in een zotte stortbui gezeten in Bathurst (waar het dak van een cinema is ingestort, zoals blijkbaar in het nieuws vermeld is), maar buiten dat merk ik hier niets van slecht weer. Rockhampton, Queensland ligt dan ook meer dan 1000 kilometer noordelijker. Als er in Spanje overstromingen zijn, hebben we daar in Belgie ook geen last van, niet waar?
Wednesday, November 17, 2010
Aangekomen in Melbourne
G'day Belgium!
Ik was de vorige keer geeindigd met te zeggen dat ik een 2-daagse trektocht ging doen in Wilsons Promontory NP, het zuidelijkste puntje van het Australische vasteland. Voor ik daaraan begon ben ik bij het Visitor Centre eerst toch maar eens gaan informeren naar de weersverwachting. Bleek dat ze voor de komende dagen enorme stortbuien verwachtten. Toen heb ik natuurlijk twee keer nagedacht voor ik met mijn rugzak en tentje eropuit trok. Uiteindelijk heb ik dan besloten om die dag gewoon enkele kortere wandelingen te doen en dan 's anderendaags te zien hoe het met het weer gesteld was. Die dag (vrijdag) was het echt belachelijk warm: 32 graden en ongelofelijk vochtig. 't Was bij momenten echt afzien tijdens de wandelingen. 'The Prom' was tot nu toe wel veruit het mooiste nationaal park dat ik bezocht heb. Echt adembenemend! De bedoeling was om 's avonds in de tent te slapen, maar dat plan heb ik al snel opgegeven toen ik de wolken zag aankomen. 'k Heb mijn luchtmatras dan maar verhuist naar mijn auto en daarin geslapen. Een goed idee achteraf bekeken, want het heeft de hele nacht geonweerd en water gegoten.
De volgende dag regende het nog steeds, dus heb ik de Lonely Planet er bij genomen om een alternatief te zoeken. Lonely Planet is trouwens oorspronkelijk Australisch, maar dat effe terzijde. Na een minuut of vijf bladeren heb ik dan beslist om naar Walhalla te rijden. Dat ligt een honderdtal kilometer meer landinwaarts, dus ik dacht: misschien regent het daar niet. Verkeerd gedacht dus, het heeft uiteindelijk tot zondagmiddag geregend, motregen afgewisseld met enorme hagel- en regenbuien. Walhalla is een 150 jaar oud goudmijnstadje in de Great Dividing Range. Ooit woonde er 5000 man, toen een gigantisch groot aantal als je weet dat er in Melbourne rond dezelfde tijd ongeveer 10 000 man woonde, nu wonen er amper 18 mensen meer. De stad heeft zijn naam niet gestolen, want het was in die tijd echt het Walhalla voor de mensen, toen er een van rijkste goudaders ter wereld ontdekt werd. Er zit nog steeds goud, maar vergeleken met de locaties van andere goudmijnen is het totaal niet rendabel om goud te delven in deze bergen. Achteraf gezien was ik eigenlijk wel blij dat het die dag regende, want dat gaf nog een extra tintje aan het praktisch uitgestorven stadje.
's Zondags had ik een hostel geboekt in Melbourne, dus dat betekende vroeg vertrekken. Zo kon ik onderweg nog een zijsprong maken naar Phillip Island, bekend om zijn pinguin- en pelsrobkolonies. De pinguins komen alleen 's avonds aan land en om die te kunnen zien moet er uiteraard betaald worden. Daar heb ik dus geen foto's van. Van Seal Rock daarentegen wel, en als je goed kijkt zijn er robben te zien op de foto's.
Nu zit ik dus in Melbourne in het Melbourne Metro YHA. Een superhostel met een geweldig uitzicht vanaf de rooftop. De voorbije dagen hebben ik en Evelyne de stad een beetje verkend (de andere twee meisjes hebben werk gevonden in de buurt van Sydney). Nu is het de bedoeling om hier in de buurt van Melbourne zo vlug mogelijk werk te vinden, want het is hier duuur! Fingers crossed dus.
Melbourne is trouwens een totaal andere stad dan Sydney: veel minder hoogbouw, groener, relaxter. Iedereen loopt hier veel minder gestresst rond dan in Sydney. Melbourne is ook de culturele hoofdstad van Australie en dat zie je overal. Er zijn massa's musea, kunstgallerijen, oude gebouwen, kerken,... De stad zit ook bomvol met restaurantjes en eetstandjes met eten van over de hele wereld. Een serieuze mix van culturen dus. De stad doet ook heel Europees aan met zijn trams, koetsen met paarden en de oude architectuur.
'k Heb nu eindelijk gratis internet gevonden, ik zit nu in de State Library van Victoria. Een gigantisch grote bibliotheek met miljoenen kaarten, boeken, geschriften,... Redelijk waanzinning. Er zijn ook constant gratis tentoonstellingen op een van de vele verdiepingen. Daarjuist ben ik naar de tentoonstelling van de geschiedenis van Victoria geweest, met onder andere het echte harnas van Ned Kelly. Heb ik uiteraard foto's van, maar die kan ik hier in de bib niet uploaden. Zal voor een volgende keer zijn!
Nog even iets om af te sluiten: ik heb hier ondertussen ook al enkele Belgische muzikanten/groepen gehoord sinds ik hier ben, op de meest uiteenlopende plaatsen: Stromae in de backpackerbars, die is volgens mij echt wereldberoemd, Daan en Das Pop op de radio en The Subs in een winkel.
Tot hier dit bericht, de foto's zal ik zo rap mogelijk proberen te uploaden.
Ik wens iedereen in Belgie veel sterkte met het extreem slechte weer, hier is het ondertussen een helblauwe lucht en een 25tal graden!
Tot de volgende!
Ik was de vorige keer geeindigd met te zeggen dat ik een 2-daagse trektocht ging doen in Wilsons Promontory NP, het zuidelijkste puntje van het Australische vasteland. Voor ik daaraan begon ben ik bij het Visitor Centre eerst toch maar eens gaan informeren naar de weersverwachting. Bleek dat ze voor de komende dagen enorme stortbuien verwachtten. Toen heb ik natuurlijk twee keer nagedacht voor ik met mijn rugzak en tentje eropuit trok. Uiteindelijk heb ik dan besloten om die dag gewoon enkele kortere wandelingen te doen en dan 's anderendaags te zien hoe het met het weer gesteld was. Die dag (vrijdag) was het echt belachelijk warm: 32 graden en ongelofelijk vochtig. 't Was bij momenten echt afzien tijdens de wandelingen. 'The Prom' was tot nu toe wel veruit het mooiste nationaal park dat ik bezocht heb. Echt adembenemend! De bedoeling was om 's avonds in de tent te slapen, maar dat plan heb ik al snel opgegeven toen ik de wolken zag aankomen. 'k Heb mijn luchtmatras dan maar verhuist naar mijn auto en daarin geslapen. Een goed idee achteraf bekeken, want het heeft de hele nacht geonweerd en water gegoten.
De volgende dag regende het nog steeds, dus heb ik de Lonely Planet er bij genomen om een alternatief te zoeken. Lonely Planet is trouwens oorspronkelijk Australisch, maar dat effe terzijde. Na een minuut of vijf bladeren heb ik dan beslist om naar Walhalla te rijden. Dat ligt een honderdtal kilometer meer landinwaarts, dus ik dacht: misschien regent het daar niet. Verkeerd gedacht dus, het heeft uiteindelijk tot zondagmiddag geregend, motregen afgewisseld met enorme hagel- en regenbuien. Walhalla is een 150 jaar oud goudmijnstadje in de Great Dividing Range. Ooit woonde er 5000 man, toen een gigantisch groot aantal als je weet dat er in Melbourne rond dezelfde tijd ongeveer 10 000 man woonde, nu wonen er amper 18 mensen meer. De stad heeft zijn naam niet gestolen, want het was in die tijd echt het Walhalla voor de mensen, toen er een van rijkste goudaders ter wereld ontdekt werd. Er zit nog steeds goud, maar vergeleken met de locaties van andere goudmijnen is het totaal niet rendabel om goud te delven in deze bergen. Achteraf gezien was ik eigenlijk wel blij dat het die dag regende, want dat gaf nog een extra tintje aan het praktisch uitgestorven stadje.
's Zondags had ik een hostel geboekt in Melbourne, dus dat betekende vroeg vertrekken. Zo kon ik onderweg nog een zijsprong maken naar Phillip Island, bekend om zijn pinguin- en pelsrobkolonies. De pinguins komen alleen 's avonds aan land en om die te kunnen zien moet er uiteraard betaald worden. Daar heb ik dus geen foto's van. Van Seal Rock daarentegen wel, en als je goed kijkt zijn er robben te zien op de foto's.
Nu zit ik dus in Melbourne in het Melbourne Metro YHA. Een superhostel met een geweldig uitzicht vanaf de rooftop. De voorbije dagen hebben ik en Evelyne de stad een beetje verkend (de andere twee meisjes hebben werk gevonden in de buurt van Sydney). Nu is het de bedoeling om hier in de buurt van Melbourne zo vlug mogelijk werk te vinden, want het is hier duuur! Fingers crossed dus.
Melbourne is trouwens een totaal andere stad dan Sydney: veel minder hoogbouw, groener, relaxter. Iedereen loopt hier veel minder gestresst rond dan in Sydney. Melbourne is ook de culturele hoofdstad van Australie en dat zie je overal. Er zijn massa's musea, kunstgallerijen, oude gebouwen, kerken,... De stad zit ook bomvol met restaurantjes en eetstandjes met eten van over de hele wereld. Een serieuze mix van culturen dus. De stad doet ook heel Europees aan met zijn trams, koetsen met paarden en de oude architectuur.
'k Heb nu eindelijk gratis internet gevonden, ik zit nu in de State Library van Victoria. Een gigantisch grote bibliotheek met miljoenen kaarten, boeken, geschriften,... Redelijk waanzinning. Er zijn ook constant gratis tentoonstellingen op een van de vele verdiepingen. Daarjuist ben ik naar de tentoonstelling van de geschiedenis van Victoria geweest, met onder andere het echte harnas van Ned Kelly. Heb ik uiteraard foto's van, maar die kan ik hier in de bib niet uploaden. Zal voor een volgende keer zijn!
Nog even iets om af te sluiten: ik heb hier ondertussen ook al enkele Belgische muzikanten/groepen gehoord sinds ik hier ben, op de meest uiteenlopende plaatsen: Stromae in de backpackerbars, die is volgens mij echt wereldberoemd, Daan en Das Pop op de radio en The Subs in een winkel.
Tot hier dit bericht, de foto's zal ik zo rap mogelijk proberen te uploaden.
Ik wens iedereen in Belgie veel sterkte met het extreem slechte weer, hier is het ondertussen een helblauwe lucht en een 25tal graden!
Tot de volgende!
Tuesday, November 16, 2010
Veeeel foto's
Ik heb zojuist alle foto's van de roadtrip online gezet en de eerste foto's van Melbourne zijn ook al terug te vinden in een nieuw album.
Thursday, November 11, 2010
Meer roadtripfoto's!
Ik heb nog even tijd gevonden voor een kort berichtje. Ik zit momenteel in Lakes Entrance, Victoria. Alles gaat echt voortreffelijk goed. 'k Heb ondertussen al een dikke 1400 km afgelegd en de auto vertoont nog geen mankementen. Ik heb nog geen enkele keer de neiging gehad om rechts te gaan rijden. Integendeel, je hebt de neiging om zelfs meer naar links op te schuiven, omdat je gewend bent om zelf aan de linkse kant te zitten van je rijvak.
Vandaag was ik normaal van plan om Mt Kosciuzko in de Snowy Mountains (hoogste punt in Australie) te beklimmen, maar vanwege een belachelijk onweer heb ik vorige nacht bijna niet geslapen. Met het gevolg dat ik dus totaal geen zin had om 5 uur omhoog te wandelen. 'k Heb deze morgen dan besloten om verder te rijden. Om 7.00u was 'k al onderweg, met als voordeel dat ik voor de eerste keer (levende) kangoeroe's in het wild heb gezien. Ik had er tot dan toe al wel redelijk veel gezien, maar die lagen allemaal dood langs de weg. Kangoeroe's zijn zoals herten bij ons, vooral actief bij zonsopkomst en -ondergang en tijdens die periodes dus ook het makkelijkst te spotten.
Ik blijf hier een nacht in Lakes Entrance en morgenvroeg rijd ik naar Wilson's Promontory NP, waar ik een 2-daagse trektocht van 45 km zal doen. Zondagavond ben ik dan in Melbourne waar de zoektocht naar een job kan beginnen.
Nog enkele opvallende dingen in Australie:
Bijna elke bar/pub/cafe heeft een ATM binnenin en een ruimte waar je kan eten. Echt superhandig.
In gebouwen mag hier nergens, maar echt nergens gerookt worden. Dus ook niet in pubs en dergelijke. Voor degenen die in Belgie tegen het rookverbod zouden zijn met het argument dat de echte cafesfeer zou verdwijnen, kan ik garanderen dat die sfeer echt wel blijft. Die verdwijnt niet als de rook verdwijnt...
Misschien nog het meest opvallend: het is hier ongelofelijk proper. Binnen, buiten, op straat,... je moet al veel moeite doen om ergens een papiertje of vuiltje te vinden.
't Berichtje is precies toch langer dan gedacht, met het gevolg dat mijn tijd er nu ook volledig op zit.
Meer foto's van mijn roadtrip vind je hier!
Tot in Melbourne!
Vandaag was ik normaal van plan om Mt Kosciuzko in de Snowy Mountains (hoogste punt in Australie) te beklimmen, maar vanwege een belachelijk onweer heb ik vorige nacht bijna niet geslapen. Met het gevolg dat ik dus totaal geen zin had om 5 uur omhoog te wandelen. 'k Heb deze morgen dan besloten om verder te rijden. Om 7.00u was 'k al onderweg, met als voordeel dat ik voor de eerste keer (levende) kangoeroe's in het wild heb gezien. Ik had er tot dan toe al wel redelijk veel gezien, maar die lagen allemaal dood langs de weg. Kangoeroe's zijn zoals herten bij ons, vooral actief bij zonsopkomst en -ondergang en tijdens die periodes dus ook het makkelijkst te spotten.
Ik blijf hier een nacht in Lakes Entrance en morgenvroeg rijd ik naar Wilson's Promontory NP, waar ik een 2-daagse trektocht van 45 km zal doen. Zondagavond ben ik dan in Melbourne waar de zoektocht naar een job kan beginnen.
Nog enkele opvallende dingen in Australie:
Bijna elke bar/pub/cafe heeft een ATM binnenin en een ruimte waar je kan eten. Echt superhandig.
In gebouwen mag hier nergens, maar echt nergens gerookt worden. Dus ook niet in pubs en dergelijke. Voor degenen die in Belgie tegen het rookverbod zouden zijn met het argument dat de echte cafesfeer zou verdwijnen, kan ik garanderen dat die sfeer echt wel blijft. Die verdwijnt niet als de rook verdwijnt...
Misschien nog het meest opvallend: het is hier ongelofelijk proper. Binnen, buiten, op straat,... je moet al veel moeite doen om ergens een papiertje of vuiltje te vinden.
't Berichtje is precies toch langer dan gedacht, met het gevolg dat mijn tijd er nu ook volledig op zit.
Meer foto's van mijn roadtrip vind je hier!
Tot in Melbourne!
Monday, November 8, 2010
Roadtrippin'
Ok, hoog tijd voor een nieuw bericht. 't Is een beetje later dan gepland, maar dat komt omdat ik tot nu toe nergens een internetcafe of iets dergelijks heb kunnen vinden.
Sinds mijn vorig bericht is er zoveel gebeurd dat ik niet meer weet waar te beginnen. Sindsdien heb ik nog een weekje in Sydney gezeten, hoofdzakelijk omdat ik moest wachten tot mijn auto klaar was. Gedurende die periode heb ik nog zoveel mogelijk plaatsen en gebouwen bezocht. Ondanks dat ben ik toch niet in Taronga Zoo en op Bondi Beach geraakt ('k weet het, schandalig), maar dat is dan voor de volgende keer dat ik in Sydney ben.
Vorige vrijdag was mijn auto volledig klaar. Voor degenen die er iets van zouden kennen, het is een Holden Commodore uit 1996. De kostprijs was wel redelijk veel hoger dan oorspronkelijk gebudgetteerd, dus zal ik echt wel moeten gaan werken. Nu, geen erg, dat had ik wel een beetje voorzien. De twee weken Sydney hebben achteraf gezien ook belachelijk veel gekost. Het plan is nu om in Melbourne op zoek te gaan naar werk.
'k Ben nu dus op weg naar Melbourne. Voorlopig nog geen problemen met de auto, hopelijk blijft dat zo. Ook het rijden aan de linkse kant valt beter mee dan verwacht. Is eigenlijk gewoon hetzelfde als aan de rechtse kant, alleen in 't begin moet je uw gedachten er soms wel bijhouden. Maar alles went en dat dus ook.
Mijn eerste testrit was naar de Blue Mountains, een tweetal uurtjes buiten Sydney en je bevindt jezelf in een National Park van 1 miljoen (!) hectare groot, ongelofelijk. Het park zelf is ook verbijsterend schoon. Dat was mijn eerste indruk. Nu ik ondertussen al wat verder ben, moet ik zeggen dat hoe mooi de Blue Mountains ook waren, op bijna elke plek waar ik stop valt mijn mond open. De foto's spreken voor zich! Na de Blue Mountains was mijn plan oorspronkelijk om naar Melbourne te rijden via Canberra, maar de highway naar Canberra blijkt een tolweg te zijn. Ander plan dus. Ik ben op weg via de Princess Highway, een autosnelweg die langs de kust van de South Pacific loopt. Autosnelweg mag wel met een korrel zout genomen worden. De gemiddelde snelheid die je haalt is pakweg 70km/u. Dit komt omdat de (snel)weg hier letterlijk door de kern van de kleinste dorpjes loopt. Het kan dus gebeuren dat je eerst 100km/u rijdt en vijf minuten later voor een rood licht, rond punt, treinspoor of een klas overstekende kinderen staat. Echt absurd. Je zou het kunnen vergelijken met de E313 die ineens stopt aan de slagerij in Larum, door het dorp loopt, langs het 'rond' punt en terug begint na de KBC. Ook wel effe wennen in't begin, maar een groot probleem vormt dit eigenlijk niet.
Nu zit ik in een hostelletje in Narooma, al een heel eind zuidelijker. 'k Zal hier twee dagen blijven vooraleer ik naar de Snowy Mountains vertrek. Al is dit ook nog onder voorbehoud, want ze voorspellen hevige buien en onweer de komende dagen en dan wil je echt niet in de bergen zitten.
Volgend weekend zit ik in ieder geval in Melbourne. Daar heb ik 's maandags afgesproken met Evelyne, Aurore en Stephanie, drie Belgische meisjes (een Vlaamse/Brusselse en twee Waalse) die met de bus van Sydney naar daar komen. Er zaten nog veel meer Belgen in onze groep en het zou goed kunnen dat die ook meekomen. De meesten zullen daar ook op zoek gaan naar een of andere job.
Ik zal in Melbourne blijven tot ten vroegste januari, of tenminste in de buurt, want Tasmanie staat ook zeker nog op het verlanglijstje. We zien wel hoe alles loopt, want ik heb al gemerkt dat tot twee weken op voorhand plannen echt wel het maximum is.
Nog enkele dingen die me hier opgevallen zijn:
De Duisters in Australie zijn zoals de Nederlanders in Europa, ze zijn werkelijk overal. Je kan echt nergens komen zonder een Duitser tegen te komen. Niet dat dat een probleem is, 'k heb nog geen onvriendelijke Duitser of Duitse ontmoet.
Wat weet de rest van de wereld over Belgie? De meesten weten verrassend veel over ons land, maar dat kan natuurlijk zijn omdat het merendeel van de reizigers een vrij open wereldbeeld heeft. De meest bekende dingen -naar mijn indruk- van Belgie zijn: bier en chocolade (uiteraard), onze politieke incompetentie, Brugge (verrassend genoeg) en Flanders Fields. De Europeanen blijken ook te weten dat frieten oorspronkelijk Belgisch zijn en niet Frans. Wel zijn er nog redelijk veel mensen die niet weten dat er daadwerkelijk Vlaams wordt gesproken, sommigen verschieten daar echt van.
Zo dit was het voorlopig weer. Het volgende bericht komt sowieso uit Melbourne.
Foto's van de machtig mooie Blue Mountains
Foto's van mijn road trip naar Melbourne, dit album wordt uiteraard nog aangevuld.
Sinds mijn vorig bericht is er zoveel gebeurd dat ik niet meer weet waar te beginnen. Sindsdien heb ik nog een weekje in Sydney gezeten, hoofdzakelijk omdat ik moest wachten tot mijn auto klaar was. Gedurende die periode heb ik nog zoveel mogelijk plaatsen en gebouwen bezocht. Ondanks dat ben ik toch niet in Taronga Zoo en op Bondi Beach geraakt ('k weet het, schandalig), maar dat is dan voor de volgende keer dat ik in Sydney ben.
Vorige vrijdag was mijn auto volledig klaar. Voor degenen die er iets van zouden kennen, het is een Holden Commodore uit 1996. De kostprijs was wel redelijk veel hoger dan oorspronkelijk gebudgetteerd, dus zal ik echt wel moeten gaan werken. Nu, geen erg, dat had ik wel een beetje voorzien. De twee weken Sydney hebben achteraf gezien ook belachelijk veel gekost. Het plan is nu om in Melbourne op zoek te gaan naar werk.
'k Ben nu dus op weg naar Melbourne. Voorlopig nog geen problemen met de auto, hopelijk blijft dat zo. Ook het rijden aan de linkse kant valt beter mee dan verwacht. Is eigenlijk gewoon hetzelfde als aan de rechtse kant, alleen in 't begin moet je uw gedachten er soms wel bijhouden. Maar alles went en dat dus ook.
Mijn eerste testrit was naar de Blue Mountains, een tweetal uurtjes buiten Sydney en je bevindt jezelf in een National Park van 1 miljoen (!) hectare groot, ongelofelijk. Het park zelf is ook verbijsterend schoon. Dat was mijn eerste indruk. Nu ik ondertussen al wat verder ben, moet ik zeggen dat hoe mooi de Blue Mountains ook waren, op bijna elke plek waar ik stop valt mijn mond open. De foto's spreken voor zich! Na de Blue Mountains was mijn plan oorspronkelijk om naar Melbourne te rijden via Canberra, maar de highway naar Canberra blijkt een tolweg te zijn. Ander plan dus. Ik ben op weg via de Princess Highway, een autosnelweg die langs de kust van de South Pacific loopt. Autosnelweg mag wel met een korrel zout genomen worden. De gemiddelde snelheid die je haalt is pakweg 70km/u. Dit komt omdat de (snel)weg hier letterlijk door de kern van de kleinste dorpjes loopt. Het kan dus gebeuren dat je eerst 100km/u rijdt en vijf minuten later voor een rood licht, rond punt, treinspoor of een klas overstekende kinderen staat. Echt absurd. Je zou het kunnen vergelijken met de E313 die ineens stopt aan de slagerij in Larum, door het dorp loopt, langs het 'rond' punt en terug begint na de KBC. Ook wel effe wennen in't begin, maar een groot probleem vormt dit eigenlijk niet.
Nu zit ik in een hostelletje in Narooma, al een heel eind zuidelijker. 'k Zal hier twee dagen blijven vooraleer ik naar de Snowy Mountains vertrek. Al is dit ook nog onder voorbehoud, want ze voorspellen hevige buien en onweer de komende dagen en dan wil je echt niet in de bergen zitten.
Volgend weekend zit ik in ieder geval in Melbourne. Daar heb ik 's maandags afgesproken met Evelyne, Aurore en Stephanie, drie Belgische meisjes (een Vlaamse/Brusselse en twee Waalse) die met de bus van Sydney naar daar komen. Er zaten nog veel meer Belgen in onze groep en het zou goed kunnen dat die ook meekomen. De meesten zullen daar ook op zoek gaan naar een of andere job.
Ik zal in Melbourne blijven tot ten vroegste januari, of tenminste in de buurt, want Tasmanie staat ook zeker nog op het verlanglijstje. We zien wel hoe alles loopt, want ik heb al gemerkt dat tot twee weken op voorhand plannen echt wel het maximum is.
Nog enkele dingen die me hier opgevallen zijn:
De Duisters in Australie zijn zoals de Nederlanders in Europa, ze zijn werkelijk overal. Je kan echt nergens komen zonder een Duitser tegen te komen. Niet dat dat een probleem is, 'k heb nog geen onvriendelijke Duitser of Duitse ontmoet.
Wat weet de rest van de wereld over Belgie? De meesten weten verrassend veel over ons land, maar dat kan natuurlijk zijn omdat het merendeel van de reizigers een vrij open wereldbeeld heeft. De meest bekende dingen -naar mijn indruk- van Belgie zijn: bier en chocolade (uiteraard), onze politieke incompetentie, Brugge (verrassend genoeg) en Flanders Fields. De Europeanen blijken ook te weten dat frieten oorspronkelijk Belgisch zijn en niet Frans. Wel zijn er nog redelijk veel mensen die niet weten dat er daadwerkelijk Vlaams wordt gesproken, sommigen verschieten daar echt van.
Zo dit was het voorlopig weer. Het volgende bericht komt sowieso uit Melbourne.
Foto's van de machtig mooie Blue Mountains
Foto's van mijn road trip naar Melbourne, dit album wordt uiteraard nog aangevuld.
Subscribe to:
Posts (Atom)
